E-2 Visum Amerika: Voorwaarden, Investering en Aanvraag voor Nederlandse Ondernemers
Bijgewerkt op: 5 sep
Het E-2-investeerdersvisum is een van de populairste en relatief gemakkelijk verkrijgbare werkvisa voor de Verenigde Staten. De belangrijkste voorwaarden zijn:
Een buitenlandse staatsburger doet een substantiële investering in een Amerikaans bedrijf;
De buitenlandse staatsburger moet aantonen dat het bedrijf levensvatbaar zal zijn;
Er moet een plan zijn om Amerikaanse werknemers in dienst te nemen; en
In de meeste gevallen moet de buitenlandse staatsburger ten minste 50% van het bedrijf bezitten.
In tegenstelling tot de meeste andere werkvisa worden deze aanvragen doorgaans rechtstreeks ingediend bij Amerikaanse ambassades of consulaten buiten de Verenigde Staten. Hoewel dit proces op het eerste gezicht eenvoudig kan lijken, is het complex en vereist het uitgebreide documentatie.
Overzicht
Eveneens in tegenstelling tot de meeste andere werkvisa is het E-2-visum niet beschikbaar voor iedere buitenlandse staatsburger. Er moet eerst een verdrag bestaan tussen de Verenigde Staten en het andere land voordat onderdanen van dat land voor het visum in aanmerking kunnen komen.
Deze visa vloeien voort uit een “Treaty of Friendship, Commerce and Navigation” tussen de Verenigde Staten en een ander land. Dergelijke verdragen hebben vaak betrekking op onderwerpen zoals zakelijke betrekkingen tussen onderdanen van beide landen.
Interessant is dat het eerste dergelijke verdrag in 1815 werd gesloten tussen de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, direct na de Oorlog van 1812 tussen beide landen.
In het verdrag is de mogelijkheid opgenomen voor onderdanen van het ene land om in een onderneming in het andere land te investeren en vervolgens dat land binnen te komen om de onderneming te exploiteren.
Momenteel hebben 80 landen een E-2-verdrag met de Verenigde Staten.
Onderstaande tabel geeft weer welke landen volgens de bron een E-2-regeling met de Verenigde Staten hebben en wanneer het betreffende verdrag in werking is getreden.
Verdragslanden E-2-visum
Land | In werking getreden | Land | In werking getreden |
Albanië | 4 januari 1998 | Zuid-Korea | 7 november 1957 |
Argentinië | 20 december 1854 | Kosovo | 15 november 1882 |
Armenië | 29 maart 1996 | Kirgizië | 12 januari 1994 |
Australië | 27 december 1991 | Letland | 26 december 1996 |
Oostenrijk | 27 mei 1931 | Liberia | 21 november 1939 |
Azerbeidzjan | 2 augustus 2001 | Litouwen | 22 november 2001 |
Bahrein | 30 mei 2001 | Luxemburg | 28 maart 1963 |
Bangladesh | 25 juli 1989 | Noord-Macedonië | 15 november 1882 |
België | 3 oktober 1963 | Mexico | 1 januari 1994 |
Bolivia | 6 juni 2001 | Moldavië | 25 november 1994 |
Bosnië en Herzegovina | 15 november 1882 | Mongolië | 1 januari 1997 |
Bulgarije | 2 juni 1954 | Montenegro | 15 november 1882 |
Kameroen | 6 april 1989 | Marokko | 29 mei 1991 |
Canada | 1 januari 1994 | Nederland | 5 december 1957 |
Chili | 1 januari 2004 | Nieuw-Zeeland | 10 juni 2019 |
Taiwan | 30 november 1948 | Noorwegen | 18 januari 1928 |
Colombia | 10 juni 1948 | Oman | 11 juni 1960 |
Congo-Brazzaville | 13 augustus 1994 | Pakistan | 12 februari 1961 |
Congo-Kinshasa | 28 juli 1989 | Panama | 30 mei 1991 |
Costa Rica | 26 mei 1852 | Paraguay | 7 maart 1860 |
Kroatië | 15 november 1882 | Filipijnen | 6 september 1955 |
Tsjechië | 1 januari 1993 | Polen | 6 augustus 1994 |
Denemarken | 10 december 2008 | Roemenië | 15 januari 1994 |
Ecuador | 11 mei 1997 | Senegal | 25 oktober 1990 |
Egypte | 27 juni 1992 | Servië | 15 november 1882 |
Estland | 16 februari 1997 | Singapore | 1 januari 2004 |
Ethiopië | 8 oktober 1953 | Slowakije | 1 januari 1993 |
Finland | 1 december 1992 | Slovenië | 15 november 1882 |
Frankrijk | 21 december 1960 | Spanje | 14 april 1903 |
Georgië | 17 augustus 1997 | Sri Lanka | 1 mei 1993 |
Duitsland | 14 juli 1956 | Suriname | 10 februari 1963 |
Grenada | 3 maart 1989 | Zweden | 20 februari 1992 |
Honduras | 19 juli 1928 | Zwitserland | 8 november 1855 |
Ierland | 18 november 1992 | Thailand | 8 juni 1968 |
Israël | 1 mei 2019 | Togo | 5 februari 1967 |
Italië | 26 juli 1949 | Trinidad en Tobago | 26 december 1996 |
Jamaica | 7 maart 1997 | Tunesië | 7 februari 1993 |
Japan | 30 oktober 1953 | Turkije | 18 mei 1990 |
Jordanië | 17 december 2001 | Oekraïne | 16 november 1996 |
Kazachstan | 12 januari 1994 | Verenigd Koninkrijk | 3 juli 1815 |
Het E-2-visumproces
Er zijn drie belangrijke manieren om een E-2-visum te verkrijgen:
Een nieuwe onderneming in de Verenigde Staten oprichten en daarin investeren.
Een bestaande onderneming in de Verenigde Staten kopen.
Werknemer worden van een bestaande Amerikaanse onderneming die voor de E-2-status is goedgekeurd.
1. Een nieuwe onderneming in de Verenigde Staten oprichten
Een buitenlander mag een Amerikaanse onderneming oprichten en bezitten. De twee meest voorkomende ondernemingsvormen in de Verenigde Staten zijn een Limited Liability Company (LLC) en een corporation. In beide gevallen wordt de onderneming opgericht in een van de Amerikaanse staten.
Voor E-2-doeleinden maakt het niet uit in welke staat de onderneming wordt opgericht. Een onderneming kan zelfs in de ene staat worden opgericht terwijl haar kantoor in een andere staat is gevestigd. In dat geval moet de onderneming zich registreren in de staat waarin zij daadwerkelijk zaken doet.
Het belangrijkste vraagstuk bij de keuze van de ondernemingsvorm heeft betrekking op belastingen.
In ieder geval moet de E-2-aanvrager ten minste 50% eigenaar van de onderneming zijn. Nadat de onderneming is opgericht, dient de CPA de aanvrager te helpen bij het verkrijgen van een Employer Identification Number (EIN). Nadat het EIN is verkregen, kan de aanvrager doorgaans een Amerikaanse zakelijke bankrekening openen.
Voordat de E-2-aanvraag bij een ambassade wordt ingediend, moet geld van de E-2-aanvrager worden overgemaakt naar de Amerikaanse zakelijke bankrekening. Het geld moet afkomstig zijn van een persoonlijke rekening van de aanvrager of, in het geval van een huwelijk, van een gezamenlijke rekening.
Het verdient de voorkeur dat het geld wordt overgemaakt vanaf de persoonlijke buitenlandse rekening van de aanvrager. Ambassades accepteren echter ook rechtstreekse overboekingen vanaf een particuliere Amerikaanse bankrekening, zolang de aanvrager de rekeninghouder is.
De ambassade onderzoekt de herkomst van de middelen om vast te stellen dat deze aan de aanvrager toebehoren. De middelen kunnen afkomstig zijn uit spaargeld, uit een onderneming die eigendom is van de aanvrager, uit een schenking en zelfs uit een lening, zolang de lening niet door de nieuwe onderneming als zekerheid wordt gedekt.
Een lastig vraagstuk is hoeveel geld in de onderneming moet worden geïnvesteerd. De E-2-regels vereisen een substantiële investering, maar definiëren geen vast bedrag. Een minimale investering van $100.000 wordt doorgaans aanbevolen.
De regels bepalen echter dat de vraag of een investering substantieel is, wordt beoordeeld aan de hand van een proportionaliteitstest. Met andere woorden: de investering moet substantieel zijn in verhouding tot de waarde van de onderneming.
Een investering van bijvoorbeeld $100.000 om een restaurant of kleine winkel te openen, zal waarschijnlijk voldoende zijn. Hetzelfde bedrag zal waarschijnlijk niet als substantieel worden beschouwd wanneer de aanvrager van plan is een fabriek voor de productie van auto's te openen.
Waarschijnlijk is een van de moeilijkste onderdelen van het E-2-aanvraagproces voor een pas opgerichte onderneming om tegenover de ambassade aan te tonen dat de onderneming daadwerkelijk operationeel is.
Om begrijpelijke redenen wil een aanvrager liever niet het risico lopen aanzienlijke bedragen aan een onderneming uit te geven voordat het E-2-visum is verkregen. Contracten voor goederen of diensten die samen met de E-2-aanvraag worden ingediend, kunnen daarbij zeer nuttig zijn.
In werkelijkheid wil de ambassade echter zien dat een deel van de investering daadwerkelijk is besteed als onderdeel van de aanvraag. Uitgaven voor een gehuurde kantoorruimte worden geaccepteerd, maar de ambassade telt alleen de huurmaanden mee tot het moment waarop de aanvraag wordt ingediend.
Daarnaast vormen werknemers die door de onderneming zijn aangenomen en salaris ontvangen belangrijk bewijs dat de onderneming operationeel is en daadwerkelijk uitgaven doet. Ook de aanschaf van apparatuur, voertuigen en andere bedrijfsmiddelen kan nuttig zijn.
Maar hoe kan iemand voorkomen dat hij aanzienlijke bedragen investeert en mogelijk verliest voordat het E-2-visum wordt goedgekeurd?
De E-2-regels staan toe dat de geïnvesteerde bedragen op een escrowrekening worden geplaatst en vervolgens aan de verkopers worden uitgekeerd zodra het E-2-visum wordt afgegeven.
Een escrowrekening is een rekening van een derde partij waarop de geïnvesteerde middelen namens de investeerder worden aangehouden.
Stel bijvoorbeeld dat een E-2-aanvrager een vrachtwagen nodig heeft voor zijn nieuwe onderneming, maar terughoudend is om de vrachtwagen te kopen voordat de E-2-aanvraag is goedgekeurd. De aanvrager kan mogelijk een overeenkomst sluiten voor de aankoop van de vrachtwagen onder de voorwaarde dat het E-2-visum wordt goedgekeurd.
De ambassade kan een dergelijke voorwaardelijke overeenkomst als bewijs van de investering accepteren wanneer het geld voor de aankoop op een escrowrekening wordt gehouden die verplicht is het bedrag aan de verkoper uit te betalen zodra het E-2-visum wordt goedgekeurd.
Als het visum wordt geweigerd, is de escrowagent verplicht de middelen aan de E-2-aanvrager terug te betalen.
Businessplan voor een nieuwe E-2-onderneming
Bijzonder belangrijk bij een investering in een nieuw opgerichte onderneming is een uitgebreid businessplan.
Het plan moet een beschrijving bevatten van:
de onderneming;
de wijze waarop de onderneming zichzelf op de markt zal positioneren;
potentiële concurrenten;
huidige of toekomstige werknemers en hun taken;
een financiële prognose voor vijf jaar.
2. Een bestaande onderneming in de Verenigde Staten kopen
In sommige opzichten maakt de aankoop van een bestaande Amerikaanse onderneming het aanvraagproces bij de ambassade eenvoudiger.
Omdat het om een bestaande onderneming gaat, is er een historische staat van bedrijfsactiviteiten en staan er doorgaans al werknemers op de loonlijst.
Er zijn verschillende manieren om een onderneming te kopen. De E-2-aanvrager kan de onderneming volledig kopen door de aandelen ervan te verwerven of door lid/eigenaar van een LLC te worden.
Zolang de aanvrager 50% eigenaar wordt, kan hij de aankoop van de onderneming gebruiken als basis voor de E-2-aanvraag.
Daarnaast geldt dat, anders dan bij het starten van een nieuwe onderneming waarbij de waarde alleen kan worden geprojecteerd, volgens de E-2-regels de aankoopprijs de waarde van de onderneming bepaalt.
Ook hier moet sprake zijn van een substantiële investering. Het kopen van een onderneming voor bijvoorbeeld $10.000 zonder daarna verder in de onderneming te investeren, zal waarschijnlijk niet voldoen aan de substantial-investment-test.
Een alternatief is dat de E-2-aanvrager een nieuwe onderneming opricht en vervolgens de activa van een bestaande onderneming koopt.
Anders dan bij een volledige overname waarbij de bestaande onderneming onder een nieuwe eigenaar wordt voortgezet, betekent een activa-overname dat de nieuwe onderneming haar levensvatbaarheid nog steeds moet aantonen aan de hand van een uitgebreid businessplan.
Stel bijvoorbeeld dat een E-2-aanvrager een restaurant wil openen en daarvoor de activa en apparatuur van een ander restaurant koopt. Het businessplan moet dan aantonen hoe het nieuwe restaurant succesvol zal worden en de toekomstplannen van de onderneming gedetailleerd beschrijven.
Wanneer de E-2-aanvrager een onderneming koopt, zal de ambassade uitgebreide documentatie verlangen over de huidige bedrijfsactiviteiten.
Deze documentatie omvat onder andere:
Amerikaanse belastingaangiften;
W-2- en 1099-formulieren voor werknemers en opdrachtnemers;
uitgebreide financiële overzichten;
huurovereenkomsten;
brochures;
bestaande contracten met leveranciers;
bankgegevens;
en overige relevante bedrijfsdocumentatie.
Nadat de E-2-aanvrager een nieuwe onderneming heeft opgericht of een bestaande onderneming heeft gekocht, moet hij/zij een aanvraag indienen bij een Amerikaanse ambassade.
Verschillende ambassades hanteren verschillende regels ten aanzien van de vorm en presentatie van de aanvraag.
In alle gevallen moet de aanvrager volgens het bronmateriaal:
onderdaan zijn van een land dat een E-2-verdrag met de Verenigde Staten heeft;
de oprichtings- en organisatiedocumenten van de Amerikaanse onderneming verstrekken;
een brief van een CPA verstrekken waarin de organisatiestructuur van de onderneming wordt beschreven en waarin de eigenaren, hun eigendomspercentages en hun nationaliteit worden geïdentificeerd;
aantonen dat een substantiële investering van de E-2-aanvrager naar de rekening van de Amerikaanse onderneming is overgemaakt;
facturen verstrekken waaruit de uitgaven blijken;
contracten voor werkzaamheden verstrekken;
een uitgebreid businessplan en de basisaanvraag voor het E-2-visum voorbereiden.
Na indiening van het dossier zal de Amerikaanse ambassade op een later moment een interview met de aanvrager plannen.
De aanvrager moet rekening houden met uitvoerige vragen over het ingediende dossier.
Daarbij kunnen onder andere vragen worden gesteld over:
de onderneming;
de waarschijnlijkheid dat de onderneming succesvol zal zijn;
de herkomst van de investering;
de juistheid van de bedrijfs- en financiële prognoses;
de eigen ervaring van de aanvrager.
Als de aanvraag wordt goedgekeurd, wordt het visum kort na het interview afgegeven.
Ongeacht de geldigheidsduur van het visum krijgt de houder van het E-2-visum bij binnenkomst in de Verenigde Staten volgens het bronmateriaal een E-2-status voor twee jaar.
Deze periode kan vaak worden verlengd door de Verenigde Staten tijdens deze periode van twee jaar te verlaten en opnieuw binnen te komen, zolang het visum geldig blijft.
3. Een E-2-aanvrager toevoegen aan een bestaande E-2-gekwalificeerde onderneming
Wanneer de oorspronkelijke E-2-aanvraag door de investeerder wordt ingediend, certificeert de ambassade de Amerikaanse onderneming als een E-2-onderneming. Vervolgens verstrekt de ambassade het visum aan de investeerder.
De nationaliteit die de investeerder gebruikt, wordt de effectieve nationaliteit van de E-2-onderneming.
Dit betekent dat de E-2-onderneming een persoon met dezelfde nationaliteit kan aanvragen om als werknemer van de E-2-onderneming werkzaam te zijn.
Als de investeerder bijvoorbeeld de Nederlandse nationaliteit heeft, wordt de E-2-onderneming in wezen een Nederlandse E-2-onderneming en kan zij andere Nederlanders aanvragen om bij de onderneming te komen werken.
Deze visa zijn beperkt tot:
leidinggevenden;
managers;
werknemers met gespecialiseerde vaardigheden.
Anders dan bijvoorbeeld bij de L-1-visumcategorie bestaat voor een E-2-werknemer geen algemene eis dat hij of zij voorafgaand aan de aanvraag gedurende een bepaalde periode bij een buitenlandse gelieerde onderneming heeft gewerkt. De werknemer moet wel voldoen aan de specifieke nationaliteits- en functievereisten van de E-2-classificatie.
Gezinsleden van houders van een E-2-visum
De echtgenoot/echtgenote en kinderen jonger dan 21 jaar komen eveneens in aanmerking voor een E-2-visum.
Het E-2-visum biedt belangrijke voordelen voor de echtgenoot/echtgenote, omdat hij/zij in de Verenigde Staten voor verschillende werkgevers kan werken.
De hoofdhouder van het E-2-visum is daarentegen beperkt tot de onderneming waarvoor hij/zij werkzaam is. Voor de echtgenoot/echtgenote geldt deze beperking niet, hoewel hij/zij ook voor de E-2-onderneming kan werken.
Zowel de hoofdhouder van het E-2-visum als de echtgenoot/echtgenote komen volgens het bronmateriaal in aanmerking voor een Social Security Card.
Kinderen mogen naar school gaan, maar mogen niet werken.
Van E-2-visum naar Green Card
In tegenstelling tot bepaalde andere Amerikaanse werkvisa, met name L-1- en H-1B-visa, leidt een E-2-visum niet automatisch tot een Green Card.
Dat betekent echter niet dat er geen mogelijkheden zijn. Er bestaan verschillende routes om van een E-2-visum naar een Green Card over te stappen.
EB-5-investeringsvisum
Een E-2-aanvrager investeert vaak een aanzienlijk bedrag in zijn E-2-onderneming. Wanneer het investeringsbedrag toeneemt, kan hij mogelijk in aanmerking komen voor een Green Card voor investeerders, bekend als EB-5.
National Interest Waiver
Een National Interest Waiver (NIW) biedt een E-2-visumhouder een mogelijke route om rechtstreeks bij USCIS een immigratieprocedure te starten zonder dat een werkgever als sponsor nodig is.
Als eerste stap moet de persoon beschikken over:
een advanced degree (masteropleiding of hoger); of
exceptional ability.
Vervolgens moet de persoon volgens de bron aan drie voorwaarden voldoen:
De aanvrager moet aantonen dat hetgeen hij/zij van plan is te ondernemen aanzienlijke waarde heeft en in het nationale belang van de Verenigde Staten is.
De aanvrager moet goed gepositioneerd zijn om zijn/haar plannen uit te voeren.
Alles afwegend moet het in het nationale belang van de Verenigde Staten zijn om af te zien van de gebruikelijke vereisten met betrekking tot een werkgever en arbeidsmarktcertificering.
De documentatievereisten voor een National Interest Waiver zijn aanzienlijk.
Wanneer een E-2-visumhouder echter een sterke onderneming in de Verenigde Staten heeft opgebouwd, kan hij/zij mogelijk voor een dergelijke waiver in aanmerking komen.
In dat geval kan de persoon rechtstreeks bij USCIS een immigratieaanvraag indienen en vervolgens, indien van toepassing, Adjustment of Status aanvragen zoals hierboven beschreven.
Green Card via familie
Wanneer een E-2-visumhouder een naast familielid heeft dat Amerikaans staatsburger is, kan dat familielid in bepaalde gevallen via family-based immigration een immigratieaanvraag voor de E-2-visumhouder indienen.
Conclusie
Het verkrijgen van een E-2-visum vereist een grondige voorbereiding, naleving van alle juridische vereisten en het indienen van overtuigend bewijs met betrekking tot de investering.
Een succesvolle E-2-aanvraag kan echter de deur openen naar nieuwe mogelijkheden: het exploiteren van een onderneming, het verder ontwikkelen van een carrière en het opbouwen van een leven in de Verenigde Staten.
Opmerkingen